دسته: آخرین اخبار

زیاد خوابیدن همیشه نشانه سلامت نیست؛ پژوهشی جدید ارتباط خواب طولانی با یکی از نشانگرهای آلزایمر را نشان داده است.

به گزارش ایرانیان تحلیل،این مطالعه نشان داد که خوابیدن بیش از ۸.۵ ساعت در شب با نشانگرهای زیستی خون پروتئین تاو مرتبط است، که نشان می‌دهد خواب طولانی ممکن است نشان دهنده تخریب عصبی زودرس باشد.

هرچه زوال عقل- که بیماری آلزایمر شایع‌ترین نوع آن است- زودتر تشخیص داده شود، پیش‌آگهی برای فرد مبتلا بهتر است.

اگرچه هیچ درمانی وجود ندارد، اما تشخیص زودهنگام آلزایمر می‌تواند به تأخیر در پیشرفت بیماری کمک کند، امکان استفاده از درمان‌های اصلاح‌کننده بیماری، مانند لکانماب و دونانماب را در صورت لزوم فراهم کند و به بیماران و مراقبان زمان دهد تا مراقبت‌های مناسب را ترتیب دهند.

چندین مطالعه، تغییرات خواب را با ابتلا به بیماری آلزایمر مرتبط دانسته‌اند و اکنون یک مطالعه، مکانیسم فیزیولوژیکی احتمالی زیربنایی این ارتباط را پیشنهاد کرده است.

این مطالعه جدید نشان داد افرادی که به طور متوسط بیش از ۸.۵ ساعت در شب می‌خوابند، سطح بالاتری از نشانگر زیستی خون p-tau۱۸۱ دارند که نشان می‌دهد خواب طولانی ممکن است نشانه اولیه تغییرات عصبی باشد.

محققان داده‌های ۲۴۱۰ شرکت‌کننده در مطالعه قلب فرامینگهام را تجزیه و تحلیل کردند.

همه شرکت‌کنندگان داده‌های مربوط به مدت زمان خواب و نتایج سنجش حداقل یکی از چهار نشانگر زیستی مبتنی بر خون را که توسط خودشان گزارش شده بود، داشتند: p-tau۱۸۱، کل تاو (t-tau)، زنجیره سبک نوروفیلامنت (NfL) یا پروتئین اسیدی فیبریلاری گلیال (GFAP).

شرکت‌کنندگان مدت زمان معمول خواب را در طول ویزیت‌های کلینیکی به تکنسین‌ها گزارش دادند، آنها همچنین نمونه‌های خون ناشتا را برای تجزیه و تحلیل نشانگر زیستی ارائه دادند.

محققان عوامل متعددی را که ممکن است بر خواب و نشانگرهای زیستی تأثیر بگذارند، در طول تجزیه و تحلیل در نظر گرفتند:

– سن در زمان معاینه بالینی

– وضعیت APOE e۴ – این ژن خطر ابتلا به آلزایمر را افزایش می‌دهد

– جنسیت بیولوژیکی

– آپنه انسدادی خواب گزارش شده توسط خود فرد

– وضعیت افسردگی

– عملکرد کلیه

محققان پی بردند همه نشانگرهای زیستی با افزایش مدت خواب افزایش داشتند، اما این افزایش فقط برای p-tau۱۸۱ قابل توجه بود.

P-tau۱۸۱ منحنی J شکل داشت، به طوری که افراد کم‌خواب، خواب بیشتری نسبت به افراد معمولی داشتند. سپس با خواب بیش از ۸.۵ ساعت، به طور پیوسته افزایش یافت و برای افرادی که ۱۰ ساعت یا بیشتر خواب گزارش می‌کردند، به شدت افزایش یافت.

«ونسا ام. یانگ»، محقق ارشد و پژوهشگر فوق دکترا در موسسه‌ی گلن بیگز برای آلزایمر و بیماری‌های عصبی در مرکز سلامت دانشگاه تگزاس در سن آنتونیو، در یک بیانیه‌ی مطبوعاتی گفت: «بسیاری از مردم نگران این هستند که آیا عادات خوابشان بر سلامت مغزشان تأثیر می‌گذارد یا خیر.»

یانگ خاطرنشان کرد: «از آنجا که این یک مطالعه‌ی مقطعی است و نه یک مطالعه‌ی طولانی مدت، نمی‌توانیم بگوییم که خواب طولانی باعث آلزایمر می‌شود، اما یافته‌ها نشان می‌دهد که ممکن است ارزش نظارت داشته باشد و خواب بیشتر همیشه برای سلامت مغز بهتر نیست.»

بیماری آلزایمر ۱۵ تا ۲۰ سال قبل از بروز علائم، به طور خاموش در مغز آغاز می‌شود و اولین تغییرات پاتولوژیک ممکن است بر نواحی دخیل در تنظیم چرخه خواب و بیداری تأثیر بگذارد. در نتیجه، افراد ممکن است به تدریج قبل از اینکه متوجه هرگونه مشکل حافظه شوند، شروع به خوابیدن طولانی‌تر کنند.

یانگ در ادامه افزود: «زوال عقل تحت تأثیر رابطه پیچیده‌ای از ژنتیک، سلامت عروق، سبک زندگی و پیری قرار دارد. خواب یک قطعه از این پازل است و حفظ بهداشت خواب خوب، در کنار فعالیت بدنی معمول، کاهش خطر قلبی عروقی و تحریک شناختی، همچنان یکی از معقول‌ترین استراتژی‌ها برای ارتقای سلامت طولانی مدت مغز است.»

متخصصان درموردِ داشتن ارتباط اجتماعی و معاشرت با دیگران و تاثیر آن بر روی سلامت جسم و روان همواره تأکید می‌کنند.

حتما بارها شنیده‌اید که متخصصان روانشناسی و حتی پزشکان رشته‌های مختلف، روی داشتن ارتباط اجتماعی و معاشرت با دیگران و تاثیر آن بر روی سلامت جسم و روان تأکید می‌کنند. اما چرا معاشرت کردن تا این اندازه برای سلامت مهم است؟ اصلا معاشرت داشتن به چه معنا است؟ آیا معاشرت همان حضور در جمع‌های شلوغ و مهمانی‌ها و دورهمی‌ها است؟

چرا ارتباط با دیگران این‌قدر مهم است؟

به گزارش ایرانیان تحلیل،مطهره شریفی، روانشناس و مشاوره درباره دلایل اهمیت آن می‌گوید: «مغز انسان اساسا برای رابطه ساخته شده است. ما موجوداتی نیستیم که فقط در کنار دیگران زندگی کنیم؛ مغز ما دائما از رابطه با دیگران برای ارزیابی امنیت، تعلق، پذیرش و جایگاه اجتماعی استفاده می‌کند. وقتی با آدمی حرف می‌زنیم که واقعا ما را می‌فهمد، بخشی از فشار روانی از طریق همین ارتباط تنظیم می‌شود.»

این روانشناس درباره مفهوم معاشرت توضیح می‌دهد: «منظور از معاشرت این نیست که آدم باید دائما مهمانی برود، دوست‌های زیادی داشته باشد، اهل جمع‌های شلوغ باشد یا آدم‌های آزاردهنده را تحمل کند. چیزی که برای سلامت روان مهم است، ارتباط اجتماعیِ باکیفیت و معنادار است؛ حتی اگر تعداد آدم‌های اطرافمان کم باشد.»

به گفته شریفی، معاشرت به تنظیم هیجان کمک می‌کند. گاهی وقتی ناراحت، مضطرب یا عصبانی هستیم، فقط تعریف کردن ماجرا برای یک آدم امن باعث می‌شود احساس‌مان قابل‌تحمل‌تر شود. این همان چیزی است که در روان‌شناسی به آن «تنظیم هیجانی بین‌فردی» می‌گویند. یعنی همیشه لازم نیست خودمان به‌تنهایی هیجان‌هایمان را مدیریت کنیم.

معاشرت، یک آینه می‌دهد دست‌مان

روانشناسان تاکید دارند که ارتباط با دیگران می‌تواند در ما حس تعلق ایجاد کند. یکی از نیازهای عمیق انسان این است که احساس کند به جایی و کسانی متعلق است. خانواده، دوست، همکار خوب، گروه‌های اجتماعی، کلاس، فعالیت مشترک یا حتی یک رابطه دوستانه محدود می‌توانند این حس را ایجاد کنند. به گفته روانشناسان، نبودن این احساس در بلندمدت می‌تواند به تنهایی و انزوای عاطفی منجر شود.

شریفی درباره یکی دیگر از فواید معاشرت می‌گوید: «بخش زیادی از شناخت ما از خودمان، در رابطه اتفاق می‌افتد. مثلا ممکن است در گفتگو با یک دوست متوجه شویم که مدت‌ها است بیش از حد از خودمان توقع داریم، یا توانایی‌ای داریم که خودمان نمی‌دیدیم. خیلی‌ها بر اثر معاشرت با دوستان سطح بالا کتاب‌خوان می‌شوند، کیفیت زندگی‌شان رشد می‌کند و نوع تفکر، صحبت کردن و حتی شوخی‌هایشان تغییر می‌کند. بنابراین معاشرت فقط برای درددل کردن و طرح مشکلات نیست و معناهای فراتری دارد.»

این روانشناس اضافه می‌کند: «ارتباط اجتماعی همچنین جلوی گیر افتادن در ذهن خودمان را می‌گیرد. وقتی مدت زیادی تنها می‌مانیم، ممکن است بیشتر درگیر افکار خودمان شویم: «نکند فلان اتفاق تقصیر من بود؟»، «چرا فلانی این حرف را زد؟» «چرا جوابش را ندادم؟». معاشرت سالم، اطلاعات و دیدگاه‌های تازه وارد ذهن می‌کند و گاهی کمک می‌کند بفهمیم چیزی که در ذهنمان بسیار بزرگ شده، از بیرون آن‌قدرها هم بزرگ نیست.»

شریفی در عین حال تاکید می‌کند: «البته اهمیت ارتباط با دیگران فقط برای طرح مشکلات‌مان نیست. بخشی از لحظات خوب زندگی، خاطرات، خنده‌ها، تجربه‌های تازه و احساس مفید بودن هم در ارتباط با دیگران شکل می‌گیرد.»

اگر معاشرت نکنیم چه می‌شود؟

به گفته متخصصان حوزه سلامت روان، بین تنهاییِ انتخاب‌شده و انزوای ناخواسته تفاوت وجود دارد. شریفی می‌گوید: «اگر کسی چند روز یا حتی مدتی ترجیح بدهد تنها باشد، کتاب بخواند، فیلم ببیند، کار کند و با خودش وقت بگذراند، هیچ اتفاق فاجعه‌باری نمی‌افتد. تنهایی به خودی خود آسیب‌زا نیست. حتی افراد درون‌گرا ممکن است با میزان نسبتا کمی از معاشرت، کاملا احساس رضایت کنند. البته خیلی از افراد درونگرا که فکر می‌کنید معاشرت‌دوست نیستند، با تماس کوتاه با دوستان، دیدار با خانواده، ارتباطات کاری یا تعامل آنلاین نیازهای ارتباطی خود را تأمین می‌کنند.»

او می‌گوید: «مسئله زمانی شروع می‌شود که ارتباط اجتماعی ناخواسته حذف شود و طولانی‌مدت شود. در چنین شرایطی ممکن است به‌تدریج احساس تنهایی و بی‌پناهی بیشتر شود، خلق فرد پایین‌ بیاید، اضطراب و نشخوار فکری بیشتر شود، انگیزه برای انجام فعالیت‌ها کاهش پیدا کند و فرد به انزوا عادت کند و دوباره وارد رابطه شدن برایش سخت‌تر شود.»

نه به معاشرت‌های سطحی

بدیهی است که معاشرت بد و نامناسب می‌تواند از تنهایی فرساینده‌تر باشد. رابطه‌ای که در آن تحقیر و سرزنش، قضاوت، سوءاستفاده، حسادت، رقابت دائمی یا احساس ناامنی وجود دارد، ارتباط اجتماعی مفید محسوب نمی‌شود و اثرات مخربی نیز دارد.

شریفی در این باره می‌گوید: «انسان برای سلامت روان به میزانی از ارتباط اجتماعیِ امن، رضایت‌بخش و معنادار نیاز دارد؛ اما میزان و شکل این ارتباط برای افراد مختلف، متفاوت است. یک نفر ممکن است با دو دوست نزدیک و ارتباطات خانوادگی سیراب شود و دیگری به شبکه اجتماعی بزرگ‌تری نیاز داشته باشد. معیار اصلی، تعداد معاشرت‌ها نیست؛ بلکه نشانه‌هایی مثل این است که آیا به آن جمع حس تعلق داریم؟ آیا او کسی هست که بتوانیم راحت حرف‌مان را بزنیم؟ آیا از روابط‌مان احساس رضایت می‌کنیم؟»

این روانشناس می‌گوید: «اگر متوجه شدیم رابطه‌ دوستانه‌ای که هر روز در آن هستیم، به‌ جای احساس امنیت و یکدلی، به ما حس ناامنی، عدم اعتماد به نفس، قضاوت یا فرسودگی می‌دهد، توصیه این است که اول تلاش کنیم با گفتگو و تعیین مرزهای سالم، رابطه را اصلاح کنیم. اما اگر تغییری ایجاد نشد، کم‌کردن تدریجی رابطه و فاصله گرفتن می‌تواند انتخاب سالم‌تری باشد.»

شریفی به این نکته بسیار مهم نیز اشاره می‌کند که «البته گاهی انتظارات، حساسیت‌ها یا الگوهای خود ما باعث می‌شود یک رابطه سالم را ناخوشایند تجربه کنیم. این روزها در شبکه‌های اجتماعی هم زیاد می‌بینیم که توصیه می‌شود «افراد سمی را از زندگی‌تان حذف کنید»! اما هر رابطه ناخوشایندی به معنی سمی بودن طرف مقابل نیست. برای تشخیص بهتر باید از خودمان بپرسیم: آیا ناراحتی ما فقط در این رابطه است یا در بیشتر روابط تکرار می‌شود؟ آیا رفتار مشخصی از طرف مقابل واقعاً آزاردهنده است یا بیشتر از برداشت خودمان ناراحتیم؟ و وقتی نیاز یا ناراحتی‌مان را مطرح می‌کنیم، آیا او گوش می‌دهد و برایش مهم است؟»

پژوهشگران در آزمایشی کم‌سابقه توانستند فوتون‌های درهم‌تنیده را از طریق ۶۲ کیلومتر فیبر نوری موجود در دنیای واقعی منتقل کنند؛ آزمایشی که می‌تواند یک گام مهم برای دسترسی به اینترنت کوانتومی باشد.

پژوهشگران مؤسسه ملی استاندارد و فناوری آمریکا در آزمایش مهمی که برای نزدیک‌تر شدن به اینترنت کوانتومی انجام دادند، موفق شدند فوتون‌های درهم‌تنیده را بدون اینکه ارتباط کوانتومی میان این ذرات از بین برود، از طریق کابل فیبر نوری منتقل کنند.

به گزارش ایرانیان تحلیل ، پژوهشگران برای این آزمایش از بخشی از شبکه فیبر نوری موجود بین موسسه ملی استاندارد و دانشگاه مریلند استفاده کردند؛ مسیری حدود ۶۲ کیلومتر که بخش زیادی از آن به‌صورت هوایی و روی تیرهای کنار خیابان قرار دارد.

آنها فوتون‌های درهم‌تنیده را در این مسیر ارسال کردند، اما چون تغییرات دما، باد، لرزش ناشی از ترافیک و سایر عوامل محیطی می‌توانند حالت کوانتومی فوتون‌ها را مختل کنند، یک سیگنال لیزری نیز به‌عنوان مرجع در مسیر فرستادند. با اندازه‌گیری میزان تغییرات ایجادشده در سیگنال لیزر، پژوهشگران توانستند این اختلالات را محاسبه و اصلاح کنند و در نتیجه، درهم‌تنیدگی فوتون‌ها را در طول مسیر حفظ کنند.

اهمیت این آزمایش فقط به مسافت ۶۲ کیلومتری آن مربوط نمی‌شود. نکته مهم این است که پژوهشگران توانستند انتقال اطلاعات کوانتومی را در شرایط واقعی و با استفاده از زیرساختی انجام دهند که برای ارتباطات معمولی ساخته شده است، نه یک محیط آزمایشگاهی کاملا کنترل‌شده.

در این آزمایش، کابل‌ها در معرض باد، تغییرات دما، لرزش ناشی از عبور خودروها و حتی حرکت پرندگان قرار داشتند؛ عواملی که می‌توانند حالت بسیار حساس فوتون‌های کوانتومی را مختل کنند.

اینترنت کوانتومی چه تفاوتی با اینترنت امروزی دارد؟

در اینترنت کوانتومی از ویژگی‌هایی مانند «درهم‌تنیدگی کوانتومی» برای انتقال و پردازش اطلاعات استفاده می‌شود. این فناوری در آینده می‌تواند ارتباطات بسیار امن‌تری ایجاد کند و به رایانه‌های کوانتومی اجازه دهد با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. همچنین دانشمندان می‌توانند از آن برای اتصال تلسکوپ‌های بسیار دور از هم استفاده کنند تا آنها مانند یک ابزار رصدی بزرگ‌تر عمل کنند.

پژوهشگران برای مقابله با اختلالات محیطی، از یک سیگنال لیزری به‌عنوان مرجع استفاده کردند تا میزان تغییرات ایجادشده در مسیر را اندازه بگیرند و وضعیت فوتون‌های درهم‌تنیده را اصلاح کنند. در نهایت، سیستم توانست در ۹۲.۸ درصد زمان آزمایش، اطلاعات کوانتومی پایدار ارسال کند.

البته این فناوری هنوز تا استفاده عمومی فاصله دارد. نرخ انتقال در این آزمایش بین ۲۰۰ تا ۱۵۰۰ فوتون درهم‌تنیده در ثانیه بود و برای ساخت شبکه‌ای کاربردی به سرعت بالاتری نیاز است. بااین‌حال، نتیجه اصلی آزمایش نشان می‌دهد که شبکه‌های کوانتومی لزوما به کابل‌های کاملا جدید و محیط‌های آزمایشگاهی ایده‌آل نیاز ندارند و شاید بتوان بخشی از زیرساخت فیبر نوری موجود را برای آنها به کار گرفت.

اگر جهان در مقیاس‌های بسیار بزرگ و در بازه‌ای بی‌نهایت از زمان دوباره و دوباره به وضعیت‌های قبلی خود بازگردد، شاید ایده‌ای که در نگاه اول ترسناک به نظر می‌رسد، پیامدهای عجیبی درباره سرنوشت ماده، اطلاعات و حتی زندگی ما داشته باشد.

تصور کنید ساعت کیهانی را آن‌قدر جلو ببریم که میلیاردها و تریلیون‌ها سال بگذرد و جهان به نقطه‌ای برسد که وضعیت آن دوباره شبیه گذشته شود؛ نه فقط در مقیاس کهکشان‌ها، بلکه در کوچک‌ترین جزئیات. چنین سناریویی در برخی بحث‌های کیهان‌شناسی و فیزیک نظری به مفهوم «بازگشت ابدی» یا «Eternal Recurrence» مربوط می‌شود؛ ایده‌ای که البته با یک نظریه علمی اثبات‌شده درباره سرنوشت جهان تفاوت دارد.

به گزارش ایرانیان تحلیل ، با اینکه تاکنون هیچ مشاهده نجومی مستقیمی نشان نداده که جهان واقعا در حال تکرار است، اما فیزیک چند ایده و مدل دارد که نشان می‌دهند بازگشت یا چرخه‌ای‌بودن جهان از نظر نظری ناممکن نیست.

منطق پشت این ایده تا حدی ساده است: اگر جهان یا بخشی از آن تعداد محدودی از حالت‌های ممکن داشته باشد و زمان برای همیشه ادامه پیدا کند، در نهایت برخی وضعیت‌ها می‌توانند دوباره ظاهر شوند. در یک نسخه افراطی از این سناریو، نه‌تنها ستاره‌ها و کهکشان‌ها، بلکه ترکیب‌های پیچیده‌تری از ماده نیز دوباره شکل می‌گیرند. در نتیجه، حتی شرایطی شبیه وضعیت کنونی زمین و انسان‌ها می‌تواند بارها در آینده پدیدار شود.

اما این ایده فقط یک کابوس فلسفی درباره تکرار بی‌پایان زندگی نیست. یکی از پیامدهای جالب آن این است که هیچ وضعیت ممکنی لزوما برای همیشه از بین نمی‌رود. اگر شرایط مناسب دوباره ایجاد شود، ساختارها، رویدادها و حتی شکل‌هایی از حیات می‌توانند بار دیگر پدیدار شوند. این نگاه، مسئله‌ای عمیق درباره «پایان» را مطرح می‌کند: شاید در جهانی با زمان بی‌نهایت، نابودی یک وضعیت الزاما به معنای ناپدیدشدن همیشگی آن نباشد.

البته چنین نتیجه‌ای به‌شدت به شرایط فیزیکی جهان وابسته است و نمی‌توان از آن نتیجه گرفت که انسان‌ها واقعا دوباره متولد خواهند شد. کیهان‌شناسی امروز نیز هنوز پاسخ قطعی درباره اینکه جهان تا ابد ادامه خواهد داشت، چه سرنوشتی پیدا می‌کند یا آیا اصلا امکان تکرار کامل وضعیت‌های گذشته وجود دارد، ندارد.

بااین‌حال، همین احتمال یک پرسش جذاب ایجاد می‌کند: اگر جهان واقعا بی‌نهایت بار تکرار شود، آیا زندگی ما فقط یک بار اتفاق افتاده یا ممکن است همین لحظه، یکی از بی‌شمار نسخه‌های یک داستان کیهانی تکرارشونده باشد؟

یک فعال صنعت دارو با اشاره به تداوم کمبود برخی داروها و دشواری‌های فعالیت این صنعت در یک سال اخیر، بر ضرورت افزایش حمایت و سرمایه‌گذاری به‌موقع در صنعت دارویی کشور تاکید کرد و گفت: دارو یک صنعت راهبردی و از نیازهای ضروری مردم است و بی‌توجهی به سرمایه‌گذاری در آن می‌تواند کشور را در آینده با مشکلات جدی مواجه کند بنابراین اگر سرمایه‌گذاری در صنعت دارو افزایش پیدا نکند ممکن است در آینده با وضعیتی مشابه آنچه امروز در صنعت برق و تأمین برق کشور شاهد هستیم، مواجه شویم.

رئیس اتحادیه کسب‌وکارهای مجازی با انتقاد از توقف دوباره صدور مجوز فعالیت پلتفرم‌های آنلاین طلا و ابراز گلایه از سردرگمی میان نهادهای نظارتی، خواستار تعیین تکلیف فوری نقش بانک مرکزی و اتحادیه برای جلوگیری از ضربه به سرمایه‌های خرد مردم شد.

به گزارش ایرانیان تحلیل، رضا الفت‌نسب، رئیس اتحادیه کسب‌وکارهای مجازی در همایش پلتفرم‌های آنلاین طلا، با اشاره به توقف غیرمنتظره صدور مجوزها طی دو هفته اخیر، اظهار داشت: «پس از ۱۵ ماه انتظار، از دوم خردادماه روند صدور مجوز برخط طلا آغاز شده بود، اما متأسفانه اکنون با توقف مجدد مواجه شده‌ایم. به کسب‌وکارهای این حوزه اعلام شده که باید تأییدیه‌ای از بانک مرکزی دریافت کنند، در حالی که هنوز سازوکار شفافی برای این موضوع تعریف نشده است.

سردرگمی میان بانک مرکزی و اتحادیه

الفت‌نسب با تأکید بر اینکه نظارت نباید به مانعی برای توسعه کسب‌وکارها تبدیل شود، به اختلافات دیدگاه در سطح مدیران بانکی اشاره کرد و افزود: تغییر نگاه‌ها در بانک مرکزی پیرامون مسئولیت نظارت بر بازار طلا، نتیجه‌ای جز بلاتکلیفی برای فعالان صنفی نداشته است. متأسفانه سازمان‌های مختلف از پذیرش مسئولیت طفره می‌روند و این دود تنها به چشم کسب‌وکارهای نوپا می‌رود.

رئیس اتحادیه کسب‌وکارهای مجازی با اشاره به طراحی سامانه نظارتی توسط این اتحادیه در سال ۱۴۰۴، تصریح کرد: از آنجا که دولت اجازه نداد بخش خصوصی مسئولیت نظارت را بر عهده بگیرد، ما همچنان منتظر راه‌اندازی سامانه نظارتی بانک مرکزی هستیم، اما با وجود گذشت زمان، هنوز زیرساخت لازم مهیا نشده است.

صیانت از سرمایه‌های خرد؛ ۹۰ درصد کاربران کمتر از یک گرم طلا خریده‌اند

الفت‌نسب در بخش دیگری از سخنان خود، با اشاره به اهمیت صیانت از سرمایه‌های مردم گفت: ۹۰ درصد کاربران این پلتفرم‌ها، معامله‌گر کلان نیستند و کمتر از یک گرم طلا خریده‌اند. بخش متوسط رو به پایین جامعه برای حفظ ارزش پول خود در برابر تورم، به این پلتفرم‌ها اعتماد کرده‌اند؛ بنابراین، سیاست‌گذاران باید با تدبیر و تقسیم کار شفاف، از متضرر شدن این افراد جلوگیری کنند.

انتقاد از نادیده گرفتن مصوبه ضد فیلترینگ

رئیس اتحادیه کسب‌وکارهای مجازی همچنین با انتقاد از فیلترینگ برخی سایت‌ها در روزهای اخیر، برخلاف مصوبه هیئت دولت، گفت: مصوب شده بود که هیچ پلتفرمی بدون دستور رئیس‌جمهور فیلتر نشود، اما شاهد هستیم که مدیران برخی دستگاه‌های دولتی، این مصوبه را نادیده می‌گیرند. این اقدام، نه تنها حمایت از اقتصاد دیجیتال نیست، بلکه بی‌احترامی به تصمیمات دولت و ایجاد موانع جدی بر سر راه کسب‌وکارهای آنلاین است.

وی در پایان تأکید کرد: حوزه فعالیت صنفی باید ذیل قوانین نظام صنفی انجام شود. ما با نظارت نهادهای امنیتی و نظارتی مخالف نیستیم، اما چارچوب‌ها باید به‌گونه‌ای شفاف باشد که کسب‌وکارها از بلاتکلیفی خارج شوند.

انتهای پیام

پژوهشگران دانشگاه سملوایز مجارستان در مطالعه‌ای جدید دریافتند که ورزش‌های همراه با حرکات انفجاری و تغییر جهت ناگهانی، مانند هندبال و فوتبال، تأثیر چشمگیری بر نشانگرهای ساخت استخوان دارند؛ این تأثیر در پیاده‌روی یا دویدن آهسته دیده نمی‌شود. این یافته می‌تواند رویکردهای رایج برای حفظ سلامت استخوان را دگرگون کند.