دسته: سلامت

به گزارش ایرانیان تحلیل، اریک ژو، متخصص پزشکی خواب و دانشیار دانشکده پزشکی هاروارد، سه راهکار مبتنی بر علم را معرفی می‌کند که اغلب نادیده گرفته می‌شوند اما می‌توانند تفاوتی چشمگیر در کیفیت خواب شما ایجاد کنند.

۱. گام‌های خود را بشمارید، نه گوسفندان را

ارتباط میان ورزش و خواب باکیفیت بر کسی پوشیده نیست، اما به گفته دکتر ژو، برای بهره‌مندی از این مزیت نیازی به تمرینات طاقت‌فرسا نیست. تحقیقات نشان می‌دهد حتی افزودن روزانه تنها ۵۰۰ قدم به فعالیت معمول هفتگی می‌تواند کیفیت خواب را به طور ملموسی بهبود بخشد. این اثر تنها به افراد کم‌تحرک محدود نمی‌شود؛ حتی ورزشکاران نیز با افزایش جزئی فعالیت بدنی خود می‌توانند خواب عمیق‌تری را تجربه کنند. منطق این استراتژی ساده است: افزایش مصرف انرژی در طول روز، نیاز بیولوژیک بدن به استراحت و ترمیم در شب را افزایش می‌دهد. البته باید توجه داشت که ورزش سنگین نزدیک به زمان خواب ممکن است نتیجه معکوس داشته باشد، اما افزایش کلی تحرک روزانه به تنظیم طبیعی چرخه خواب کمک می‌کند.

۲. با تختخواب خود آشتی کنید، اما در آن زندگی نکنید

یکی از توصیه‌های کلیدی اما برخلاف شهود عمومی دکتر ژو، کاهش زمان سپری‌شده در رختخواب است. بسیاری از افراد مبتلا به بی‌خوابی با این تصور که باید کمبود خواب را جبران کنند، ساعت‌های طولانی‌تری در تخت می‌مانند که این کار اغلب به اضطراب و ناامیدی بیشتر منجر می‌شود. واقعیت این است که نیاز افراد به خواب متفاوت است؛ در حالی که برخی با شش ساعت خواب کاملاً سرحال هستند، عده‌ای دیگر به نزدیک ۹ ساعت خواب نیاز دارند. این تفاوت‌ها لزوماً نشانه بیماری نیست. اگر در به خواب رفتن مشکل دارید، به جای تلاش برای طولانی‌تر کردن زمان حضور در تخت، بر بهبود کیفیت خواب خود تمرکز کنید و به تدریج مدت زمان ماندن در آن را به ساعات واقعی خوابتان نزدیک‌تر کنید.

۳. قدرت پیش‌بینی‌پذیری را دست‌کم نگیرید

مؤثرترین و در عین حال نادیده‌گرفته‌شده‌ترین راهکار برای تنظیم خواب، ایجاد یک برنامه روزانه منظم و قابل پیش‌بینی است. ساعت زیستی بدن ما توسط نشانه‌های محیطی تنظیم می‌شود که در علم خواب به آن‌ها «زایت‌گِبِر» یا «تنظیم‌کننده‌های زمان» می‌گویند. مواردی مانند قرار گرفتن در معرض نور خورشید در صبح، زمان‌بندی ثابت وعده‌های غذایی و داشتن یک روتین آرامش‌بخش قبل از خواب، همگی سیگنال‌های قدرتمندی به مغز ارسال می‌کنند. شاید در ابتدا یک برنامه روزانه ثابت کسل‌کننده به نظر برسد، اما هرچه این الگوها منظم‌تر باشند، بدن بهتر می‌آموزد که چه زمانی باید برای خواب آماده شود و چه زمانی بیدار گردد. این ثبات، ساده‌ترین و قدرتمندترین گام برای بازگرداندن ریتم طبیعی به چرخه خواب و بیداری شماست.

به گزارش ایرانیان تحلیل وبگاه سای‌تِک‌دِیلی در گزارشی آورده است:

برای افرادی که به پریودنتیت (بیماری شدید لثه) مبتلا هستند، درمان استاندارد (جرم‌گیری و تمیزکردن عمقی زیر لثه) اغلب کافی نیست. حالا پژوهش جدیدی نشان داده است که افزودن امگا ۳ و آسپیرین با دوز پایین به درمان معمول، نتایجی بسیار نزدیک به درمان با آنتی‌بیوتیک دارد.

این یافته‌ها که در نشریه پریودنتولوژی/ Journal of Periodontology منتشر شده، می‌تواند راهی تازه برای کاهش وابستگی به آنتی‌بیوتیک‌ها فراهم کند؛ موضوعی که با توجه به افزایش مقاومت باکتریایی در جهان، اهمیت روزافزونی یافته است.

پریودنتیت چیست؟

پریودنتیت یک بیماری التهابی مزمن لثه است که در اثر تجمع باکتری‌ها در زیر لثه ایجاد می‌شود و به بافت‌های نگهدارنده دندان آسیب می‌زند. در صورت عدم درمان، این بیماری می‌تواند به لق‌شدن دندان‌ها، تحلیل استخوان و در نهایت از دست‌رفتن دندان منجر شود.

چهار درمان، یک نتیجه‌گیری

در این مطالعه، ۱۰۹ بیمار مبتلا به پریودنتیت شدید به چهار گروه تقسیم شدند و هر گروه درمانی ویژه دریافت کردند:

گروه اول: جرم‌گیری زیر لثه + دارونما (قرص بی‌اثر)

گروه دوم: جرم‌گیری + آنتی‌بیوتیک (مترونیدازول و آموکسی‌سیلین) به مدت ۱۴ روز

گروه سوم: جرم‌گیری + امگا-۳ (۳ گرم روزانه) و آسپیرین با دوز پایین به مدت ۶ ماه

گروه چهارم: جرم‌گیری + آنتی‌بیوتیک به مدت ۱۴ روز + امگا ۳ و آسپیرین به مدت ۶ ماه

نتایج پس از یک سال نشان داد که گروه آنتی‌بیوتیک با موفقیت ۵۸ درصدی و گروه امگا ۳ و آسپیرین با موفقیت ۵۷.۷ درصدی، عملکردی تقریباً مشابه داشتند. در مقابل، تنها ۲۳.۱ درصد از بیمارانی که فقط درمان استاندارد و دارونما دریافت کرده بودند، به هدف درمانی رسیدند. همچنین افزودن آنتی‌بیوتیک به مکمل‌ها در مقایسه با مصرف آنتی‌بیوتیک به‌تنهایی تأثیر بیشتری نداشت.

امگا ۳ و آسپیرین چگونه عمل می‌کنند؟

برخلاف داروهای ضدالتهاب معمولی که فقط مسیرهای التهابی را مسدود می‌کنند، امگا ۳ به تولید مولکول‌هایی کمک می‌کند که التهاب را به‌طور طبیعی کاهش می‌دهد و به ترمیم بافت کمک می‌کنند. آسپیرین با دوز پایین نیز به افزایش تولید این مولکول‌ها کمک می‌کند.

مقاومت آنتی‌بیوتیکی؛ یک تهدید جهانی

مقاومت آنتی‌بیوتیکی یکی از بزرگ‌ترین تهدیدهای سلامت عمومی در جهان است. مصرف بی‌رویه و نادرست آنتی‌بیوتیک‌ها باعث شده است که باکتری‌ها در برابر این داروها مقاوم شوند و درمان عفونت‌ها را دشوارتر کند؛ به همین دلیل، یافتن جایگزین‌های غیرآنتی‌بیوتیکی برای درمان بیماری‌هایی مانند پریودنتیت، اهمیت زیادی دارد.

نیدیا کاسترو دوس سانتوس (Nídia Castro dos Santos)، نویسنده اول این پژوهش، توضیح داد: استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها به‌عنوان خط اول درمان در نظر گرفته نمی‌شود. مترونیدازول و آموکسی‌سیلین در موارد شدید نتایج خوبی دارند، اما به دلیل خطر مقاومت باکتریایی و عوارض احتمالی، باید مصرف آن‌ها به‌صورت موردی ارزیابی شود.

تأثیر پایدار حتی پس از قطع مکمل

نکته جالب دیگر این است که شش ماه پس از قطع مصرف امگا ۳ و آسپیرین، نتایج درمانی همچنان پایدار باقی ماند. این موضوع نشان می‌دهد که تغییر در پاسخ التهابی بدن می‌تواند تأثیراتی طولانی‌مدت داشته باشد.

یک جایگزین امیدوارکننده، اما نه قطعی

پروفسور مگدا فرس (Magda Feres)، نویسنده ارشد این پژوهش از دانشگاه هاروارد، تأکید می‌کند: این یافته‌ها به معنای جایگزینی کامل آنتی‌بیوتیک‌ها با امگا ۳ و آسپیرین نیست، اما می‌تواند گزینه‌ای مناسب برای بیمارانی باشد که به آنتی‌بیوتیک حساسیت دارند یا نمی‌توانند آن را تحمل کنند.

وی در پایان گفت: این پژوهش نشان می‌دهد که می‌توان بیماری شدید لثه را با تعدیل پاسخ طبیعی بدن درمان کرد؛ یافته‌ای که به حفظ آنتی‌بیوتیک‌ها برای مواقع ضروری کمک می‌کند. این یک گام مهم رو به جلوست، اما پایان راه نیست. پیام ما خوش‌بینی همراه با احتیاط است: در موارد خاص، جایگزینی علمی و امیدوارکننده برای آنتی‌بیوتیک‌ها در دسترس است، اما برای جایگزینی کامل، به شواهد بیشتری نیاز داریم.

به گزارش ایرانیان تحلیل، هفته اول در حالی سپری می‌شود که هنوز خبری از توزیع واکسن آنفلوآنزا در کشور نیست؛ واکسنی که معمولاً از همین روزها باید آرام‌آرام وارد شبکه توزیع شود تا گروه‌های پرخطر و افرادی که در معرض عوارض شدید بیماری قرار دارند، فرصت واکسیناسیون پیش از شروع فصل سرد و افزایش موارد ابتلا را داشته باشند. پیگیری‌های همشهری اما نشان می‌دهد امسال تأمین واکسن با چالش‌های جدی مواجه است؛ از نبود تولید داخلی تا تأخیر در واردات و تامین نشدن واکسن‌های اروپایی که هر سال وارد می‌شدند.

یک منبع مطلع در این باره به همشهری گفته «نخستین محموله واکسن آنفلوآنزا، شامل حدود ۴۰۰ هزار دوز از تولیدات شرکت سینوفارم چین، قرار است به‌زودی وارد کشور شود، اما پیش از مهر قطعا توزیع واکسن رخ نمی‌دهد. »

از واکسن‌های هلندی و فرانسوی هم هنوز خبری نیست و به گفته این منبع، شرکت‌های اروپایی تاکنون به دلایل مختلف در ارسال این محصولات با ایران همکاری نکرده‌اند.

این یعنی برخلاف سال‌های گذشته که بخشی از نیاز بازار از طریق تولید داخلی و بخشی با واردات تأمین می‌شد، امسال در شروع فصل واکسیناسیون با خلأیی جدی مواجهیم؛ خلأیی که فقط به تأخیر در واردات محدود نمی‌شود و ریشه‌های آن را باید در مشکلات تولید داخلی و موانع تأمین و انتقال دارو نیز جست‌وجو کرد.

واکسنی که هنوز نرسیده است

هادی احمدی، مدیر روابط عمومی انجمن داروسازان ایران امروز در یک نشست خبری گفته «به‌طور متوسط سالانه حدود ۳ میلیون دوز واکسن آنفلوآنزا وارد کشور می‌شد و براساس پیگیری‌های هفته گذشته، قرار بود واکسن‌ها در نیمه نخست شهریور توزیع شوند؛ اما تاکنون واکسنی وارد شبکه توزیع نشده و اطلاعات دقیقی درباره تعداد واکسن‌های تأمین‌شده و مبدأ آنها نیز در دست نیست.» این تأخیر از آن جهت اهمیت دارد که زمان واکسیناسیون نیز موضوعی تعیین‌کننده است و به گفته احمدی، شهریور و نیمه نخست مهرماه زمان مناسبی برای تزریق واکسن است و نباید این فرصت از دست برود.

با این حال، مشکل فقط زمان‌بندی واردات نیست. تأمین واکسن خارجی در شرایط فعلی با مجموعه‌ای از موانع اقتصادی و لجستیکی مواجه است؛ از دشواری انتقال پول و پرداخت به بانک‌های خارجی گرفته تا مشکلات مسیر ورود دارو و مواد اولیه و افزایش قابل‌توجه هزینه حمل‌ونقل. مهدی پیرصالحی، رئیس سازمان غذا و دارو چندی پیش از افزایش شدید هزینه حمل دارو خبر داده و گفته بود «هزینه حمل یک کانتینر که پیش‌تر حدود ۲ تا ۳ هزار دلار بود، به حدود ۳۰ هزار دلار رسیده است.» افزایش هزینه‌ای که در نهایت می‌تواند مستقیماً بر سرعت و هزینه تأمین دارو و واکسن اثر بگذارد.

وزارت بهداشت: رایزنی‌ها نهایی شده است

در مقابل این نگرانی‌ها اما وزارت بهداشت از نهایی شدن رایزنی‌ها برای تأمین واکسن خبر می‌دهد. علیرضا رئیسی، معاون بهداشت وزارت بهداشت در این باره به ایسنا گفته رایزنی‌ها برای تهیه واکسن تقریباً نهایی شده و تلاش این است که واکسن‌های واردشده، سویه‌های جدید ویروس را پوشش دهند. او ابراز امیدواری کرده که واکسن مورد نیاز پرسنل بهداشت طی چند هفته آینده وارد کشور شود. براساس توضیحات معاون بهداشت وزارت بهداشت، امسال دو گروه در اولویت دریافت واکسن قرار دارند؛ نخست پرسنل حوزه بهداشت و درمان و دوم گروه‌های خاص، از جمله افراد دیالیزی، سالمندان، بیماران مبتلا به مشکلات تنفسی و کلیوی و افراد دارای بیماری‌های مزمن.

چرا واکسن ایرانی تولید نشد؟

ماجرای امسال یک سؤال مهم‌تر را هم مطرح می‌کند: چرا در شرایطی که کشور سال‌هاست درباره توان تولید واکسن آنفلوآنزا صحبت می‌کند، امسال خبری از تولید داخلی نیست؟ واکسن ایرانی آنفلوآنزا تقریباً از سال ۱۴۰۰ وارد بازار شد. «فلوگارد» یکی از این محصولات بود؛ واکسنی نوترکیب که تولیدکننده آن، ایران را پس از آمریکا به‌عنوان یکی از کشورهای دارای فناوری تولید این نوع واکسن معرفی می‌کرد.

اما تولیدکنندگان داخلی خیلی زود با چالش مهمی مواجه شدند: استقبال پایین بازار از واکسن ایرانی، قیمت‌گذاری دستوری که به صرفه هم نبود و البته باقی ماندن بخشی از تولیدات روی دست شرکت‌ها. مدیرعامل شرکت تولیدکننده فلوگارد پیش‌تر از خسارت حدود ۳۰۰ میلیارد تومانی در سال‌های ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ به دلیل امحای واکسن‌های منقضی‌شده خبر داده و گفته بود «یکی از مشکلات این است که بخش قابل‌توجهی از مراکز عرضه، واکسن‌های خارجی را در اختیار مردم قرار می‌دادند و حتی داروخانه‌های مرجع نیز سهم بیشتری از خرید خود را به محصولات وارداتی اختصاص می‌دادند.»

در چنین شرایطی، تولید واکسن برای شرکت داخلی به یک معادله اقتصادی پرریسک تبدیل می‌شود: اگر تولید شود و مردم آن را نخرند، محصول به پایان تاریخ مصرف می‌رسد و خسارت آن متوجه تولیدکننده خواهد بود؛ اگر هم تولید نشود، بازار به واردات وابسته می‌ماند.

امین قبادی، عضو هیأت‌مدیره انجمن تولیدکنندگان و صادرکنندگان محصولات بیوتکنولوژی پزشکی ایران هم این نکته را از منظر دیگری هشدار داده و درباره توقف تولید واکسن آنفلوآنزای ایرانی در سال ۱۴۰۴ گفته بود «یکی از عوامل موثر در این مساله سیاست‌های قیمت‌گذاری است که متناسب با فناوری به‌کاررفته در تولید این واکسن انجام نمی‌شود و قدرت رقابت تولیدکننده داخلی را کاهش می‌دهد.»

در سوی دیگر، علیرضا ناجی، رئیس مرکز تحقیقات ویروس‌شناسی هم سال گذشته بر یک مشکل دیگر دست گذاشته بود: بی‌اعتمادی و استقبال پایین مردم از واکسن ایرانی. او تأکید کرده بود «بسیاری از مردم حتی از وجود واکسن ایرانی باکیفیت اطلاع ندارند و وزارت بهداشت باید درباره کیفیت این محصولات اطلاع‌رسانی بیشتری انجام دهد و اعتماد عمومی را افزایش دهد.»‌

چرخه‌ای که باید شکسته شود

ماجرای واکسن آنفلوآنزا فقط داستان امسال نیست. در سال‌های گذشته نیز فاصله میان تولیدکننده داخلی، سیاست‌گذار و مصرف‌کننده باعث شده بخشی از ظرفیت تولید واکسن در کشور بدون تقاضای کافی باقی بماند. از یک سو تولیدکننده از نبود حمایت، قیمت‌گذاری و ریسک بالای تولید گلایه دارد و از سوی دیگر مردم، در مواجهه با دو محصول داخلی و خارجی، معمولاً انتخاب خود را بر مبنای سابقه ذهنی و اعتماد انجام می‌دهند. نتیجه اما یک چرخه معیوب است؛ مردم کمتر واکسن ایرانی می‌خرند، تولیدکننده تولید را کاهش می‌دهد و بازار بیش از پیش به واردات وابسته می‌شود.

نمونه مشابه این مسئله را می‌توان در بازار برخی دیگر از واکسن‌ها نیز دید؛ جایی که حتی محصول داخلی با قیمت پایین‌تر و کیفیت قابل قبول، برای رقابت با نمونه خارجی با دشواری مواجه است. مثل واکسن ایرانی علیه ویروس اچ‌پی‌وی که با قیمتی پایین‌تر و با کیفیت تولید می‌شود اما همچنان مردم به دنبال گارداسیل خارجی هستند که چند وقت پیش ۱۲ میلیون قیمت داشت و حالا به ۲۴ میلیون تومان رسیده است.

اگر واکسن دیر برسد چه؟

با این شرایط، امسال بازار واکسن آنفلوآنزا احتمالاً با روزهای متفاوتی روبه‌رو خواهد بود. هنوز نمی‌توان گفت کشور «واکسن آنفلوآنزا ندارد»، چراکه وزارت بهداشت از نهایی شدن رایزنی‌ها برای تأمین آن خبر داده و قرار است محموله‌هایی وارد کشور شود؛ اما واقعیت این است که در آستانه شهریور، واکسن هنوز به شبکه توزیع نرسیده و درباره حجم نهایی تأمین نیز ابهام وجود دارد.

در چنین شرایطی، اطلاع‌رسانی شفاف اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ هم برای اینکه مردم بدانند چه زمانی و از چه مسیری می‌توانند واکسن تهیه کنند و هم برای اینکه واکسن‌های محدود موجود، ابتدا به دست گروه‌هایی برسد که بیشترین خطر عوارض شدید را دارند.

از سوی دیگر، تأخیر یا محدودیت در تأمین واکسن نباید به معنای بی‌تفاوتی نسبت به آنفلوآنزا باشد. رعایت همان توصیه‌های ساده‌ای که در سال‌های کرونا بیش از همیشه مورد توجه قرار گرفت، همچنان می‌تواند در کاهش گردش ویروس مؤثر باشد؛ استراحت در منزل هنگام بیماری، پرهیز از حضور غیرضروری در اماکن شلوغ، استفاده از ماسک در صورت اجبار به حضور در محیط‌های پرتردد و رعایت بهداشت دست‌ها، اقداماتی ساده اما مؤثرند.

در نهایت، مسئله امسال فقط این نیست که «واکسن آنفلوآنزا می‌رسد یا نه». سؤال مهم‌تر این است که چرا کشوری که تجربه تولید واکسن آنفلوآنزا را به دست آورده، هنوز نتوانسته میان تولید داخلی، اعتماد مردم و سیاست‌های حمایتی تعادل ایجاد کند. پاسخ به این سؤال شاید از خود واکسن امسال مهم‌تر باشد؛ چون اگر این چرخه اصلاح نشود، احتمالاً سال آینده دوباره همین سؤال را خواهیم پرسید: امسال واکسن آنفلوآنزا داریم؟

به گزارش ایرانیان تحلیل،اگر کلسترول خونتان بالاست، لازم نیست برای ایجاد تغییر حتماً سراغ برنامه‌های سخت و پیچیده بروید. حتی چند عادت ساده که از ابتدای صبح شروع می‌شوند، می‌توانند در طول زمان به بهبود سبک زندگی و سلامت قلب کمک کنند.

متخصصان تغذیه و قلب روی سه کار تأکید ویژه دارند: صبحانه سرشار از فیبر، فعالیت بدنی و مدیریت استرس.

۱. صبحانه‌تان را فیبردار کنید

یکی از بهترین انتخاب‌ها برای شروع روز، غذایی است که فیبر محلول زیادی داشته باشد. جو دوسر، دانه چیا، انواع توت، سیب، مرکبات، جو، لوبیا و پسیلیوم از گزینه‌های مناسب هستند.

فیبر محلول در دستگاه گوارش می‌تواند به اسیدهای صفراوی حاوی کلسترول متصل شود و دفع آنها را افزایش دهد. در نتیجه، کبد برای تولید دوباره اسیدهای صفراوی به سراغ کلسترول موجود در خون می‌رود؛ فرآیندی که می‌تواند به کاهش LDL، یعنی همان «کلسترول بد»، کمک کند.

بر اساس شواهدی که در مقاله EatingWell به آن اشاره شده، افزایش فیبر محلول می‌تواند اثر قابل توجهی بر LDL داشته باشد.

برای یک صبحانه مناسب می‌توانید جو دوسر را با ماست یونانی، سیب یا توت‌ها و مقداری مغزها و دانه‌ها ترکیب کنید. این ترکیب علاوه بر فیبر، پروتئین و چربی‌های غیراشباع هم فراهم می‌کند و می‌تواند مدت بیشتری شما را سیر نگه دارد.

یک نکته مهم دیگر: فقط به اضافه کردن مواد غذایی سالم فکر نکنید؛ چربی‌های اشباع‌شده را هم کمتر کنید. مثلاً به جای نان تست با کره، نان سبوس‌دار با آووکادو یا حمص انتخاب کنید.

۲. صبح کمی حرکت کنید

لازم نیست صبح زود یک تمرین سنگین انجام دهید. حتی حدود ۲۰ دقیقه فعالیت با شدت متوسط می‌تواند شروع خوبی باشد.

پیاده‌روی تند، دوچرخه‌سواری یا شنا از فعالیت‌هایی هستند که می‌توانند به سلامت قلب و بهبود وضعیت چربی‌های خون کمک کنند.

ورزش منظم می‌تواند به افزایش HDL، یعنی «کلسترول خوب»، و بهبود وضعیت تری‌گلیسریدها کمک کند. هدف عمومی برای بزرگسالان، حدود ۱۵۰ دقیقه فعالیت هوازی با شدت متوسط در هفته است.

اگر وقت کافی ندارید، می‌توانید روزتان را با یک پیاده‌روی ۲۰ دقیقه‌ای شروع کنید. همین عادت ساده باعث می‌شود بخشی از فعالیت هفتگی مورد نیازتان را پیش از شلوغ شدن روز انجام داده باشید.

۳. قبل از شروع شلوغی روز، استرس را مدیریت کنید

استرس مزمن فقط حال روحی شما را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد؛ می‌تواند با تغییرات هورمونی و متابولیکی نیز همراه باشد.

وقتی بدن در وضعیت استرس قرار می‌گیرد، هورمون‌هایی مانند کورتیزول و آدرنالین افزایش پیدا می‌کنند و استرس مزمن می‌تواند با افزایش تری‌گلیسریدها و افزایش خطر بیماری‌های قلبی‌عروقی ارتباط داشته باشد.

برای شروع لازم نیست مدیتیشن طولانی انجام دهید.

۵ تا ۱۰ دقیقه تنفس آرام، مدیتیشن یا تمرکز ذهنی در ابتدای روز می‌تواند یک عادت ساده برای مدیریت استرس باشد.

مثلاً چند دقیقه در یک جای آرام بنشینید، سرعت تنفس خود را کاهش دهید و توجهتان را روی دم و بازدم متمرکز کنید.

مدیریت استرس به‌تنهایی جای درمان کلسترول بالا را نمی‌گیرد، اما می‌تواند بخشی از یک سبک زندگی سالم برای قلب باشد.

چند عادت دیگر که نباید فراموش کنید

صبحانه سالم و پیاده‌روی مهم‌اند، اما کنترل کلسترول به مجموعه رفتارهای روزانه شما بستگی دارد.

خواب کافی داشته باشید. کمبود خواب می‌تواند بر متابولیسم چربی‌ها، اشتها و التهاب اثر بگذارد. برای بیشتر بزرگسالان، حدود ۷ تا ۸ ساعت خواب شبانه هدف مناسبی است.

قندهای افزوده و کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده را محدود کنید. مصرف زیاد این مواد غذایی می‌تواند به افزایش تری‌گلیسرید و اختلال در وضعیت متابولیک منجر شود.

طولانی ننشینید. حتی اگر روزانه ورزش می‌کنید، ساعت‌های طولانی نشستن همچنان می‌تواند برای سلامت متابولیک مناسب نباشد. هر چند وقت یک‌بار از جای خود بلند شوید و چند دقیقه راه بروید.

و مهم‌تر از همه، اگر کلسترول شما بالا است، فقط به رژیم غذایی تکیه نکنید. در برخی افراد، به‌خصوص کسانی که زمینه ژنتیکی کلسترول بالا دارند، تغییر سبک زندگی به‌تنهایی کافی نیست و ممکن است دارو نیز لازم باشد.

یک برنامه ۲۰ دقیقه‌ای برای صبح

اگر بخواهید این توصیه‌ها را به یک روتین ساده تبدیل کنید:

۵ دقیقه: تنفس عمیق یا مدیتیشن
۲۰ دقیقه: پیاده‌روی تند یا فعالیت هوازی
صبحانه: جو دوسر + میوه + مغزها یا دانه‌ها + یک منبع پروتئین مانند ماست یونانی

البته لازم نیست همه این کارها را از روز اول کامل انجام دهید. مهم‌تر از یک صبح ایده‌آل، تکرار عادت‌های کوچک در بیشتر روزهای هفته است.

حرف آخر

برای کنترل کلسترول، یک صبحانه جادویی یا یک ورزش معجزه‌آسا وجود ندارد. اما ترکیب فیبر بیشتر، تحرک منظم، استرس کمتر، خواب کافی و انتخاب چربی‌های سالم‌تر می‌تواند به ایجاد سبک زندگی دوستدار قلب کمک کند.

و اگر LDL شما به‌طور قابل توجهی بالا است یا سابقه خانوادگی کلسترول بالا دارید، بهتر است تغییر سبک زندگی را در کنار ارزیابی پزشکی دنبال کنید؛ چون در بعضی افراد، تغذیه و ورزش به تنهایی برای رساندن کلسترول به محدوده مناسب کافی نیست.

به گزارش ایرانیان تحلیل، دکتر مژگان میرعبدالحق درباره پیامدهای چاقی اظهار کرد: براساس علم پزشکی، چاقی تنها به معنای تغییر شکل مطلوب بدن نیست؛ بلکه یک بیماری مزمن است که می‌تواند عوارض متعددی مانند دیابت، فشار خون بالا، چربی خون بالا، سکته‌های قلبی و مغزی، کبد چرب، آسیب و تخریب مفاصل به ویژه زانو، سندروم آپنه خواب و ریسک ابتلا به برخی سرطان‌ها مانند پستان و روده بزرگ را داشته باشد.

این فوق‌تخصص غدد بیمارستان سینا درباره عوارض چاقی توضیح داد: این احتمال وجود دارد افرادی که به چاقی مبتلا هستند هیچکدام از عوارض چاقی را نداشته باشند؛ اما به این معنا نیست که سلامت کامل دارند. افرادی که به چاقی مبتلا هستند، به احتمال بسیار زیاد به یکی از عوارض چاقی در آینده نزدیک مبتلا می‌شوند. بنابراین، مبتلایان چاقی برای کاهش وزن اقدام کنند.

این پزشک درباره کاهش وزن اظهار کرد: هنگامی که از کاهش وزن در گذشته سخن به میان می‌آمد، تغییر سبک زندگی مطرح بود. پیروی از الگوی غذایی مناسب به همراه افزایش فعالیت بدنی در یک بازه زمانی طولانی می‌توانست افراد را به وزن مطلوب برساند.

او درباره داروهای کاهش وزن توضیح‌داد: اگرچه داروهای خوراکی کاهش وزن وجود داشت، اما این داروها نه تنها قدرت کافی برای کاهش وزن نداشتند، بلکه عوارض متعددی نیز داشتند؛ به همین دلیل، به صورت محدود استفاده می‌شدند. طی دو تا سه دهه گذشته، جراحی کاهش چاقی با عنوان‌های مختلف مطرح شد و توانستد به بیماران کمک کنند به وزن مطلوب خود دست یابند.

میرعبدالحق درباره داروهای تزریقی کاهش وزن گفت: داروهای موثر کاهش وزن که اغلب تزریقی هستند طی دهه اخیر در دسترس پزشکان و بیماران قرار گرفته تا افراد را به وزن مطلوب برساند. داروهای تزریقی، انواع مختلفی دارد و شرکت‌های ایرانی نیز نسبت به تولید آن اقدام می‌کنند. حال این سوال مطرح می‌شود که آیا تمام افراد چاق می‌توانند داروهای تزریقی کاهش وزن را مصرف کنند؟. به طور مثال، «تیرزپاتاد» خاصیت دوگانه دارد و می‌تواند کاهش وزن قابل‌توجهی ایجاد کند اما تمام افراد چاق نمی‌توانند از این دارو استفاده کنند. اگر افراد سابقه التهاب لوزالمعده داشته‌باشند به‌ ویژه اگر علت آن برطرف نشده باشد، نباید از این دارو استفاده کنند. همچنین اگر به سرطان تیرویئد مبتلا هستند یا سابقه این بیماری را در خانواده خود دارند، مجاز به استفاده از این دارو نیستند.

او گفت: لازمه استفاده از داروهای لاغری، مشاوره با پزشک است.

مغز انسان از حدود ۸۶ میلیارد نورون و تریلیون‌ها ارتباط میان آن‌ها تشکیل شده و رشد کامل آن فرایندی بسیار طولانی است؛ به همین دلیل مطالعه مستقیم مراحل رشد مغز انسان، به‌ویژه پس از تولد، کار ساده‌ای نیست. حالا گروهی از دانشمندان با استفاده از سلول‌های بنیادی، راه تازه‌ای برای بررسی این فرایند پیدا کرده‌اند: ساخت مدل‌های کوچک و زنده‌ای از مغز در آزمایشگاه.

به گزارش ایرانیان تحلیل، این ساختارها که «ارگانوئید مغزی» نام دارند، از سلول‌های بنیادی ساخته می‌شوند و می‌توانند برخی ویژگی‌های مغز واقعی را شبیه‌سازی کنند. پژوهش جدید که در مجله Nature منتشر شده، یکی از طولانی‌ترین مطالعات روی این ساختارها محسوب می‌شود؛ پژوهشگران ارگانوئیدها را تقریباً شش سال زیر نظر گرفتند و شاهد ادامه رشد و تغییر سلول‌های آن‌ها بودند.

اما نکته مهم‌تر از طول عمر این مدل‌ها، چیزی است که دانشمندان درباره مفهوم زمان در سلول‌های مغزی پیدا کردند. بررسی‌ها نشان داد سلول‌های موجود در ارگانوئیدها ظاهراً نوعی ساعت درونی سلولی دارند که با روند رشد آن‌ها مرتبط است. به بیان ساده، سلول‌ها فقط رشد نمی‌کنند، بلکه می‌توانند نشانه‌هایی از مدت‌زمانی را که از آغاز رشدشان گذشته، در خود حفظ کنند.

پژوهشگران برای آزمایش این ایده، ارگانوئیدهایی با سن‌های مختلف را به سلول‌های تشکیل‌دهنده‌شان تجزیه کردند و سپس این سلول‌ها را دوباره کنار هم قرار دادند. نتیجه جالب بود: سلول‌های قدیمی‌تر حتی پس از بازسازی ساختار جدید، همچنان نشانه‌هایی از سن قبلی خود را حفظ کردند.

در یکی از آزمایش‌ها، سلول‌های قدیمی پس از بازسازی توانستند در مدت تنها دو هفته به مرحله‌ای از رشد برسند که در شرایط عادی حدود دو ماه زمان می‌برد. این موضوع نشان می‌دهد سلول‌ها ظاهرا مراحلی را که قبلا پشت سر گذاشته‌اند، دوباره از ابتدا طی نمی‌کنند.

البته این ارگانوئیدها مغزهای واقعی و کامل نیستند و نمی‌توان آن‌ها را دارای تجربه یا آگاهی دانست. ارزش اصلی این پژوهش در فراهم کردن ابزاری برای مطالعه بخش‌هایی از رشد مغز انسان است که تاکنون مشاهده مستقیم آن‌ها بسیار دشوار بوده است. دانشمندان امیدوارند این مدل‌های طولانی‌عمر در آینده به درک بهتر رشد، بلوغ و تغییرات سلول‌های مغزی کمک کنند.