دسته: تاریخ

  • فسیل‌های ارزشمند ایران زیر چتر نقشه تازه حفاظتی

    فسیل‌های ارزشمند ایران زیر چتر نقشه تازه حفاظتی

    رئیس گروه زمین‌شناسی دفتر موزه ملی تاریخ طبیعی و ذخایر ژنتیکی سازمان حفاظت محیط زیست از ساماندهی، مطالعه و شناسایی بخش قابل توجهی از ذخایر دیرینه‌شناسی مهره‌داران کشور و تهیه نقشه تازه حفاظت از فسیل های ارزشمند خبر داد و بر ضرورت حفاظت تخصصی و ثبت علمی این میراث ارزشمند تأکید کرد.

    به گزارش ایرانیان تحلیل،از سازمان حفاظت محیط زیست، معصومه غفاری شهیر با اشاره به اهمیت بقایای فسیلی مهره‌داران به‌عنوان بخشی از میراث زمین‌شناختی و دیرینه‌شناختی کشور گفت: نادر بودن این آثار، ضرورت شناسایی دقیق، حفاظت تخصصی و ثبت علمی آن‌ها را دوچندان کرده است.وی افزود: فعالیت‌های گروه زمین‌شناسی در حوزه دیرینه‌شناسی مهره‌داران از حدود دو دهه پیش و با تمرکز بر منطقه فسیلی مراغه آغاز شد و طی سال‌های اخیر، مناطق مستعد دیگر کشور نیز در برنامه‌های اکتشافی و پژوهشی قرار گرفته‌اند.

    رئیس گروه زمین‌شناسی دفتر موزه ملی تاریخ طبیعی و ذخایر ژنتیکی ادامه داد: در همین راستا، بقایای فسیلی مهره‌داران در استان‌های اردبیل، لرستان، کردستان و سیستان و بلوچستان شناسایی، استخراج و منتقل شده‌اند.

    غفاری شهیر با بیان اینکه شمال غرب و غرب ایران از غنی‌ترین مناطق کشور از نظر فسیل‌های مهره‌داران به شمار می‌روند، اظهار کرد: آثار شناسایی‌شده در استان‌های اردبیل، لرستان و کردستان عمدتاً قدمتی بین ۷ تا ۸ میلیون سال دارند.

    وی همچنین سواحل مکران را دارای ظرفیت ویژه دیرینه‌شناسی دانست و گفت: جنوب شرق ایران، به‌ویژه سواحل مکران، از نظر فسیل‌های مهره‌داران دریایی اهمیت ویژه‌ای دارد و فسیل یک نهنگ با قدمت حدود ۸ میلیون سال از منطقه چابهار استخراج شده است.

    رئیس گروه زمین‌شناسی دفتر موزه ملی تاریخ طبیعی و ذخایر ژنتیکی افزود: استان‌های همدان، خوزستان و ایلام نیز ظرفیت قابل توجهی در زمینه فسیل‌های مهره‌داران دارند و تامین اعتبارات لازم برای اکتشاف، استخراج و انتقال نمونه‌های این مناطق در برنامه سال جاری گروه قرار گرفته است.

    غفاری شهیر درباره آخرین وضعیت مرکز تحقیقات دیرینه‌شناسی مراغه نیز گفت: این مرکز با پیشرفت فیزیکی ۷۵ درصد و در سه طبقه در حال تکمیل است و با هدف ثبت رکوردهای فسیلی، حفاظت از ذخایر دیرینه‌شناسی و توسعه فعالیت‌های پژوهشی احداث می‌شود.

    وی خاطرنشان کرد: طی پنج سال گذشته، در سایت‌های پرفسیل منطقه مراغه عملیات حفاری انجام و نمونه‌های فسیلی استخراج‌شده پس از انتقال، تحت حفاظت قرار گرفته‌اند. همچنین تاکنون پنج پایان‌نامه کارشناسی ارشد و دکتری با موضوع منطقه فسیلی اثر طبیعی ملی مراغه تدوین شده است

  • پیش از استون‌هنج چه خبر بود؟ کشف مرکز آیینی ۶۵۰۰ ساله

    پیش از استون‌هنج چه خبر بود؟ کشف مرکز آیینی ۶۵۰۰ ساله

    سازه آیینی مربوط به انقلاب‌های خورشیدی که ۱۰۰۰ سال از «استون‌هنج» در انگلیس قدیمی‌تر است در جمهوری چک کشف شد.

    به گزارش ایرانیان تحلیل، باستان‌شناسان در جمهوری چک، یک سازه پیشاتاریخی را کشف کرده‌اند که گمان می‌رود یک مرکز آیینی مرتبط با حرکت‌های خورشید و ماه بوده است. قدمت این مرکز حدود ۶۵۰۰ سال است که یعنی حدود ۱۰۰۰ سال از «استون‌هنج» در انگلیس قدیمی‌تر است.

    «لایوساینس» نوشت، این سازه در منطقه «خلبی» (Chleby)، در ناحیه «بوهم» مرکزی کشف شد. باستان‌شناسان هنگام کاوش، یک محوطه مدور متشکل از یک خندق را پیدا کردند که قطری حدود ۲۳۰ متر و عمقی برابر ۲٫۵ متر داشت.

    گروه تحقیقاتی در بیانیه‌ای در تاریخ ۱۸ اوت، اعلام کرد که ۱۲ ورودی که به مرکز محوطه منتهی می‌شدند، در نقاط مختلف اطراف خندق قرار گرفته بودند.

    باستان‌شناسان گمان می‌کنند احتمالا ستون‌های چوبی، دیواره‌های محوطه را تشکیل می‌داده‌اند. کارشناسان همچنین بر اساس استخوان‌های حیوان‌های کشف‌شده در خندق، معتقدند که درگاه‌های ورودی با جمجمه و شاخ گاو نر تزئین شده بودند.

    «یان تورک» (Jan Turek)، باستان‌شناس دانشگاه چارلز پراگ که در این تحقیق مشارکت دارد، در بیانیه‌ای گفت: «آیین گاو نر، یک نماد مذهبی مهم در میان اولین جوامع کشاورزی بود و در بسیاری از نقاط اروپای پیشاتاریخ شناخته شده است.»

    به گفته او، گاوهای نر در این فرهنگ‌های نوسنگی احتمالا نماد قدرت و باروری بوده‌اند.

    باستان‌شناسان خاطرنشان کردند که شکل و جهت‌گیری این سازه مرموز برای یک محوطه متعلق به عصر سنگ، غیرمعمول است. «پتر کریشتوف» (Petr Krištuf)، استاد باستان‌شناسی دانشگاه بوهم غربی در جمهوری چک که سرپرستی این گروه تحقیقاتی را بر عهده دارد، در این بیانیه گفت: «محوطه‌های مدور برای این دوره و در منطقه ما کاملا ناشناخته هستند و همین موضوع این محوطه را استثنایی می‌کند. اما هنگامی که شروع به تحلیل دقیق موقعیت‌گذاری ورودی‌ها کردیم، مشخص شد که چیدمان آن‌ها تصادفی نبوده است. هندسه آن‌ها سیستمی را ایجاد می‌کند که امکان مشاهده مهم‌ترین لحظات چرخه‌های خورشیدی و قمری را فراهم می‌کرده است.»

    به طور خاص، دوازده ورودی به گونه‌ای جهت‌گیری شده بودند که افراد داخل محوطه می‌توانستند رویدادهای مهم نجومی را مشاهده کنند. برای مثال افراد می‌توانستند طلوع خورشید در روز انقلاب تابستانی (بلندترین روز سال) و غروب خورشید در روز انقلاب زمستانی (کوتاه‌ترین روز سال) را از طریق ورودی‌های این سازه مشاهده کنند.

    به نظر می‌رسد در دوره بعدی، هدف آیینی سازۀ «خلبی» تغییر کرده یا به کلی از بین رفته است. در نتیجه کاوش‌های پیشین در این محوطه، گور ۱۸ نفر از افراد متعلق به فرهنگ عصر برنز «اونِتیچه» (Únětice) (حدود ۲۳۰۰ تا ۱۶۰۰ پیش از میلاد) پیدا شده بود.   احتمال دارد که این محوطه در آن زمان نیز همچنان کاربری آیینی داشته باشد، اما در عصر آهن (حدود ۸۰۰ پیش از میلاد تا ۱ پیش از میلاد)، یک سکونتگاه روی محوطه «خلبی» ساخته شد.

    «کریشتوف» افزود: «تا عصر آهن، به نظر می‌رسد که این بنا به طور قطعی اهمیت اولیه خود را از دست داده بود. خندق به تدریج پر شد و یک سکونتگاه معمولی در محل سازه قبلی ایجاد شد.»

    تحقیقات همچنان ادامه دارد و باستان‌شناسان قصد دارند خاک این محوطه را تجزیه و تحلیل کنند تا درباره افرادی که روزگاری در آنجا زندگی می‌کردند، اطلاعات بیشتری به‌دست آورند.

  • ۶ مومیایی، یک مقبره و رازی که نسل‌ها دست از آن نکشیدند

    ۶ مومیایی، یک مقبره و رازی که نسل‌ها دست از آن نکشیدند

    در نگاه اول، صحنه عجیب است: مومیایی‌هایی که روی یکدیگر قرار گرفته‌اند و در میان آنها حتی یک سگ مومیایی‌شده دیده می‌شود. اما پژوهش تازه باستان‌شناسان نشان می‌دهد این منظره حاصل بی‌نظمی یا بی‌توجهی به مردگان نبوده است.

    به گزارش ایرانیان تحلیل،در یک مقبره باستانی در تبس مصر، ۱۶ مومیایی انسان، یک سگ مومیایی‌شده و بقایای دست‌کم چهار انسان دیگر، داستان تغییر شیوه‌های تدفین در طول چند قرن را روایت می‌کنند. مقبره TT ۲۰۹ در گورستان باستانی تبس، در کرانه غربی نیل و روبه‌روی لوکسور امروزی قرار دارد. این مقبره در دوره دودمان بیست و پنجم ساخته شد و استفاده از آن تا دوره بطلمیوسی ادامه داشت؛ یعنی فضایی که در طول چند قرن بارها برای دفن افراد جدید بازگشایی و دوباره سازمان‌دهی شد.

    در مجموع ۱۶ فرد مومیایی‌شده، یک سگ مومیایی‌شده و بقایای دست‌کم چهار فرد دیگر در این فضا پیدا شد. اما نکته اصلی، نحوه قرارگرفتن این بقایا بود.

    اسرار شگفت‌انگیز ۱۶ مومیایی در مقبره‌ای در مصر باستان که هر نسل آن را تغییر دادند

    چرا مومیایی‌ها روی‌هم قرار گرفته بودند؟

    قدیمی‌ترین تدفین‌ها نسبتاً مرتب و جدا از یکدیگر بودند. مردگان در تابوت قرار می‌گرفتند و در کنار آنها اشیایی مانند طلسم‌ها و دیگر لوازم تدفینی دیده می‌شد.

     برخی از این افراد ظاهراً از جایگاه اجتماعی بالایی برخوردار بودند و همراهشان اشیای ارزشمند نیز دفن شده بود. در این مرحله، هر تدفین فضای مشخص‌تری داشت و تابوت نقش مهمی در سازمان‌دهی محل دفن ایفا می‌کرد. اما با ورود نسل‌های بعد، شرایط تغییر کرد.

    هر بار که فرد جدیدی قرار بود در اتاق دفن شود، دیگر با یک فضای خالی روبه‌رو نبود؛ مومیایی‌های قبلی، تابوت‌ها و اشیای تدفینی از قبل در آنجا حضور داشتند.

    حافظه تدفینی

    شاید دیدن چندین مومیایی روی‌هم این تصور را ایجاد کند که مقبره در دوره‌های بعدی رها شده و اجساد بدون برنامه در آن قرار گرفته‌اند.

    اما بررسی موقعیت بدن‌ها، جهت قرارگیری آنها، ارتباطشان با دیوارها و کف اتاق و همچنین اشیای تدفینی تصویر دیگری ارائه می‌دهد.

    پژوهشگران معتقدند هر تدفین جدید، خود را با بقایای قبلی تطبیق می‌داده است. به بیان ساده‌تر، مرده جدید مجبور بود در فضایی جا بگیرد که مردگان قبلی برایش باقی گذاشته بودند.

    محققان این روند را نوعی «حافظه تدفینی» می‌دانند؛ یعنی گذشته از بین نمی‌رفت، بلکه در تصمیم‌گیری درباره تدفین‌های بعدی نقش داشت.

    عجیب‌ترین بخش ماجرا: یک سگ میان مومیایی‌ها

    در بخش جنوب شرقی اتاق، یکی از غیرمعمول‌ترین چیدمان‌ها پیدا شد: چهار مومیایی انسان و یک سگ مومیایی‌شده که روی یکدیگر قرار گرفته بودند.

    سگ مستقیماً بالای مومیایی‌های یک مرد و یک زن قرار داشت. یکی از فرضیه‌ها این است که سگ ممکن است نوعی همراه یا راهنما در سفر متوفی به جهان پس از مرگ تصور شده باشد؛ البته این تفسیر قطعی نیست.

    اسرار شگفت‌انگیز ۱۶ مومیایی در مقبره‌ای در مصر باستان که هر نسل آن را تغییر دادند

    حافظه چند نسل

    اهمیت کشف جدید فقط در تعداد مومیایی‌ها یا وجود یک سگ مومیایی‌شده نیست. این مقبره به باستان‌شناسان اجازه داده نشان دهند که یک فضای تدفینی چگونه می‌تواند در طول صدها سال تغییر کند، بدون اینکه ارتباط خود را با گذشته از دست بدهد.

    هر نسل با فضایی روبه‌رو می‌شد که پیش از آن مورداستفاده قرار گرفته بود. به‌جای پاک‌کردن کامل گذشته، افراد جدید خود را با آنچه باقی‌مانده بود تطبیق می‌دادند.

    پژوهشگران می‌گویند مقبره TT ۲۰۹ تصویری متفاوت از مفهوم «استفاده مجدد» از یک آرامگاه ارائه می‌دهد. اینجا قرار نبوده هر بار که فرد جدیدی دفن می‌شود، همه چیز از نو آغاز شود.

    شاید عجیب‌ترین نتیجه این باشد که در این مقبره، مردگان فقط کنار هم دفن نشده بودند؛ هر نسل برای نسل بعدی جای خود را در دل گذشته تعیین می‌کرد.

  • شهر گمشده‌ای میان جنگل‌های ارسباران؛ راز قلعه‌های هزارساله هوراند چیست؟

    شهر گمشده‌ای میان جنگل‌های ارسباران؛ راز قلعه‌های هزارساله هوراند چیست؟

    هوراند، شهر سرسبز و کمترشناخته‌شده آذربایجان شرقی، جایی است که جنگل‌های بکر ارسباران، قلعه‌های باستانی، روستاهای خوش‌آب‌وهوا و آثار چند هزار ساله را کنار هم دارد؛ مقصدی متفاوت برای سفری آرام و طبیعت‌گردان است.

    شهر هوراند

    به گزارش ایرانیان تحلیل در میان کوهستان‌های سرسبز شمال استان آذربایجان شرقی، شهری آرام و خوش‌آب‌وهوا قرار گرفته که بسیاری از گردشگران هنوز آن را به‌خوبی نمی‌شناسند. هوراند در منطقه تاریخی و طبیعی ارسباران واقع شده و از شمال با شهرستان پارس‌آباد، از شرق با گرمی استان اردبیل، از جنوب شرق با مشگین‌شهر، از غرب با کلیبر و از جنوب با اهر همسایه است. این شهر در فاصله حدود ۱۷۲ کیلومتری تبریز قرار دارد و مسیر دسترسی به آن از میان کوه‌ها، جنگل‌ها و دره‌های چشم‌نواز می‌گذرد.

    بر اساس اطلاعات سازمان میراث فرهنگی و منابع پژوهشی، هوراند سابقه سکونت بسیار طولانی دارد و آثار تاریخی آن نشان می‌دهد که این منطقه از دوران پیش از اسلام نیز محل زندگی انسان بوده است. موقعیت کوهستانی، رودخانه‌های دائمی و پوشش جنگلی گسترده، نقش مهمی در شکل‌ گیری تمدن‌های قدیمی این منطقه داشته‌اند.

    هوراند؛ شهر گمشده در جنگل‌های ارسباران با قلعه‌های هزارساله

    طبیعتی که بخشی از جنگل‌های ارزشمند ارسباران است

    یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های هوراند، قرار گرفتن آن در محدوده جنگل‌های ارسباران است که به دلیل ارزش‌های طبیعی و تنوع زیستی، در فهرست ذخیره‌گاه‌های زیست‌کره یونسکو ثبت شده است. این جنگل‌ها از مهمترین زیست‌ بوم‌های ایران محسوب می‌شوند و نقش مهمی در حفظ گونه‌های گیاهی و جانوری دارند.

    هوراند حدود ۱۱ هزار هکتار جنگل و بیش از ۷۰ هزار هکتار مرتع دارد. این گستره طبیعی باعث شده چشم‌اندازهای منطقه در بیشتر روزهای سال سرسبز و چشم‌نواز باشد. رودخانه‌های دائمی، چشمه‌ها و دره‌های عمیق نیز به زیبایی این منطقه افزوده‌اند و آن را به مقصدی مناسب برای طبیعت‌گردان، عکاسان و علاقه‌مندان به حیات‌وحش تبدیل کرده‌اند.

    هوراند؛ شهر گمشده در جنگل‌های ارسباران با قلعه‌های هزارساله

    جنگل تنباکولو نگین سبز هوراند

    یکی از مشهورترین جاذبه‌های طبیعی هوراند، جنگل تنباکولو است که تنها حدود یک کیلومتر با مرکز شهر فاصله دارد. این جنگل به دلیل دسترسی آسان، پوشش گیاهی متنوع و چشم‌اندازهای بکر، از محبوب‌ترین مقاصد گردشگری منطقه به شمار می‌رود.

    درختان سرخدار، ممرز، فندق، گردو، سماق، بلوط و گونه‌های مختلف گیاهان بومی، چهره‌ای منحصر به فرد به این جنگل داده‌اند. بسیاری از کارشناسان محیط‌زیست ارسباران را یکی از غنی‌ترین رویشگاه‌های جنگلی کشور معرفی می‌کنند، زیرا صدها گونه گیاهی و جانوری در آن زندگی می‌کنند.

    علاوه بر پوشش گیاهی، جنگل تنباکولو زیستگاه گونه‌های ارزشمند جانوری مانند خرس قهوه‌ای، روباه، سیاه‌گوش، گراز، کبک، عقاب طلایی، شاهین و پرندگان شکاری دیگر است. البته مشاهده این حیوانات تنها در شرایط خاص و با رعایت اصول حفاظت از محیط‌زیست امکان‌پذیر است و گردشگران باید از نزدیک شدن یا آسیب رساندن به زیستگاه آن‌ها خودداری کنند.

    هوراند؛ شهر گمشده در جنگل‌های ارسباران با قلعه‌های هزارساله

    قوبول‌ دره‌سی، منطقه‌ای با بیش از سه هزار سال قدمت

    در ۱۷ کیلومتری هوراند و در روستای چیناب، منطقه‌ای تاریخی و طبیعی به نام قوبول‌ دره‌سی قرار گرفته است. این منطقه علاوه بر زیبایی طبیعی، از نظر باستان‌شناسی نیز اهمیت فراوانی دارد. بر اساس مطالعات انجام‌شده قدمت این منطقه به بیش از سه هزار سال می‌رسد. قوبول‌ دره‌سی در پشت کوهی سنگی قرار گرفته و روبه‌روی آن کوه معروف هشت‌سر دیده می‌شود. وجود غارهای متعدد کوچک و بزرگ، یکی از ویژگی‌های شاخص این منطقه است.

    اهالی محلی معتقدند برخی از این غارها ظرفیت حضور هزاران نفر را دارند. هرچند این روایت‌ها نیازمند بررسی علمی است اما عظمت غارها و سنگ‌های طبیعی اطراف آن‌ها، هر بیننده‌ای را شگفت‌زده می‌کند. این منطقه برای علاقه‌مندان به زمین‌شناسی، طبیعت‌گردی و تاریخ، جذابیت ویژه‌ای دارد.

    تپه باستانی آغامال‌تپه‌سی، یادگاری از اشکانیان

    یکی دیگر از آثار تاریخی مهم هوراند، تپه باستانی آغامال‌تپه‌سی است که در روستای شکرلو و در حدود ۳۰ کیلومتری شمال غربی شهر قرار دارد. بررسی‌های باستان‌شناسان نشان می‌دهد این محوطه تاریخی متعلق به دوره اشکانیان و همچنین قرون اولیه اسلامی است. وجود چنین محوطه‌هایی نشان می‌دهد منطقه هوراند در گذشته یکی از مراکز مهم استقرار جمعیت در شمال‌غرب ایران بوده و مسیرهای ارتباطی مهمی از آن عبور می‌کرده است. اگرچه این محوطه هنوز نیازمند کاوش‌های گسترده‌تر است اما یافته‌های باستان‌شناسی ارزش تاریخی آن را تأیید می‌کنند.

    هوراند؛ شهر گمشده در جنگل‌های ارسباران با قلعه‌های هزارساله

    قلعه پشتو، دژی مستحکم بر فراز کوه

    در ۱۲ کیلومتری هوراند و در روستای پیشتاب، قلعه‌ای تاریخی قرار دارد که مردم منطقه آن را با نام قلعه پشتو می‌شناسند. قدمت این قلعه به دوره اشکانیان نسبت داده می‌شود. مهمترین ویژگی آن، استقرار بر فراز ارتفاعات سنگی و وجود پرتگاه‌های عمیق در اطراف آن است که امنیت قلعه را در گذشته تامین می‌کرد.

    حصارهای طبیعی، صخره‌های بلند و چشم‌انداز وسیع اطراف قلعه، نشان می‌دهد سازندگان آن با بهره‌گیری از ویژگی‌های طبیعی منطقه، استحکامی کم‌نظیر ایجاد کرده بودند. امروزه بقایای این قلعه، یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های تاریخی هوراند محسوب می‌شود.

    مسجد جامع هوراند، میراثی از معماری بومی

    در کنار آثار پیش از اسلام، هوراند دارای بناهای ارزشمند اسلامی نیز هست. مسجد جامع هوراند که بیش از ۳۰۰ سال قدمت دارد، از مهم‌ترین بناهای تاریخی شهر به شمار می‌رود. این مسجد در دو طبقه ساخته شده و بخش‌هایی مانند شاه‌نشین، مجاورخانه، سقاخانه، هیزم‌خانه و آبدارخانه را در خود جای داده است. معماری ساده اما کاربردی این بنا، نمونه‌ای از شیوه ساخت مساجد محلی در مناطق کوهستانی آذربایجان است.

    مسجد جامع همچنان یکی از مراکز مذهبی و اجتماعی شهر محسوب می‌شود و علاوه بر ارزش تاریخی، جایگاه فرهنگی مهمی برای مردم منطقه دارد.

    هوراند؛ شهر گمشده در جنگل‌های ارسباران با قلعه‌های هزارساله

    روستای کوجان، ترکیب باغ، کوه و طبیعت

    در فاصله ۱۲ کیلومتری هوراند، روستای کوجان قرار گرفته است که به دلیل قرار گرفتن در میان دره‌ای کوهستانی، چشم‌اندازهای بسیار زیبایی دارد. اطراف این روستا را درختان نیمه‌ جنگلی و باغ‌های میوه فرا گرفته‌اند. گیلاس، توت، انجیر، گردو و انار از مهم‌ترین محصولات باغی این منطقه هستند. در فصل بهار، شکوفه‌های درختان و در تابستان، سرسبزی باغ‌ها، فضای دل‌نشینی برای گردشگران فراهم می‌کند. بسیاری از مسافران، کوجان را یکی از بهترین مکان‌ها برای تجربه آرامش طبیعت ارسباران می‌دانند.

    اژدهاداش، تپه‌ای کوچک با رازهای بزرگ

    در دشت لشگرگاه هوراند، تپه‌ای کوچک قرار دارد که مردم محلی آن را «اژدهاداش» یا سنگ اژدها می‌نامند. اگرچه این تپه از نظر ابعاد چندان بزرگ نیست، اما اهمیت باستان‌شناسی قابل توجهی دارد. آثار کشف‌شده از جمله قطعات سفال و ابزارهای سنگ چخماق نشان می‌دهد این محوطه به قرون اولیه هزاره اول پیش از میلاد تعلق دارد. چنین یافته‌هایی نشان‌دهنده قدمت سکونت انسان در این منطقه و اهمیت هوراند در تاریخ شمال‌غرب ایران است.

    هوراند؛ شهر گمشده در جنگل‌های ارسباران با قلعه‌های هزارساله

    بهترین زمان سفر به هوراند

    هوراند اقلیمی کوهستانی دارد. زمستان‌های آن سرد و برفی و پاییز آن نسبتا خنک است، بنابراین سفر در این فصول ممکن است با محدودیت‌هایی همراه باشد. بهار بهترین فصل برای دیدن جنگل‌های سرسبز، شکوفه‌های درختان و رودخانه‌های پرآب است. تابستان نیز با هوایی خنک‌تر از بسیاری از مناطق کشور، فرصت مناسبی برای طبیعت‌گردی، کوهنوردی و بازدید از روستاها و آثار تاریخی فراهم می‌کند. اگر هدف اصلی سفر، لذت بردن از طبیعت ارسباران باشد، اواخر اردیبهشت تا اوایل شهریور بهترین زمان بازدید از هوراند خواهد بود.

    سفری که تاریخ و طبیعت را کنار هم قرار می‌دهد

    هوراند از جمله شهرهایی است که در آن می‌توان هم‌زمان تاریخ چند هزار ساله و طبیعت کم‌نظیر را تجربه کرد. جنگل‌های تنباکولو، قوبول‌دره‌سی، قلعه پشتو، مسجد جامع، تپه‌های باستانی و روستاهای سرسبز، تنها بخشی از ظرفیت‌های گردشگری این منطقه هستند. برای مسافرانی که به دنبال مقصدی آرام، کمتر شناخته‌شده و سرشار از زیبایی‌های طبیعی و تاریخی هستند، هوراند می‌تواند انتخابی متفاوت و خاطره‌انگیز باشد.